मुख्य पेसा कृषि, सहायक पेसा पशुपालन, र आयका लागि मजदुरी हो१। ताजपुरिया परम्परागत हस्तकलामा पनि सीपालु छन्२।
शिक्षा
२०५८ को जनगणनामा छ वर्षमाथिका ताजपुरियामध्ये ४६.७% (११,१३७ जना) साक्षर थिए, र १.६% मात्र सहरमा बस्थे — नेपालका सबैभन्दा कम सहरीकृत जातिमध्ये एक३।
मान्यता र प्रतिनिधित्व
ताजपुरिया आदिवासी जनजाति उत्थान राष्ट्रिय प्रतिष्ठान ऐन (२०५८) मा अल्पसङ्ख्यक तराई आदिवासी जनजातिका रूपमा सूचीकृत छन्१। NFDIN को वर्गीकरणमा 'सीमान्तकृत', र बेनेट तथा पराजुली (२०१३) को समावेशी सूचकाङ्कमा 'समावेशी' समूहमा परेका छन्१। संसदमा ताजपुरियाको प्रतिनिधित्व एकपटक मात्र भएको छ१।
सङ्गठन
ताजपुरिया समाज कल्याण परिषद् वि.सं. २०५३ देखि भाषा, संस्कृति र अधिकारको संरक्षण तथा संवर्द्धनमा क्रियाशील छ४।